رسمَست هرکه داغ ِ جوان دید، دوستانرأفت برند حالت ِ آن داغ دیده را

یک دوست زیر بازوی ِ او گیرد از وفاوان یک ز چهره پاک کند اشکِ دیده را

آن دیگری بر او بِفشانَد گُلاب و شَهدتا تقویت کند دلِ مِحنِت چَشیده را

یک جمع دَعوَتَش به گُل و بوستان کنندتا بر کنندش از دل خارِ خَلیده را

جمعِ دگر برای تسلّایِ او دهندشرح ِ سیاه کاریِ چرخِ خمیده را

القصّه هر کَسی به طریقی ز روی ِ مِهرتسکین دهد مصیبتِ بر وی رَسیده را

آیا که داد تسلیتِ خاطرِ حسین؟چون دید نعشِ اکبرِ در خون تپیده را

آیا که غمگساری و اَندُه بَری نمودلیلایِ داغ دیدهٔ زَحمت کَشیده را

بعد از پسر دلِ پدر آماجِ تیر شدآتش زدند لانهٔ مرغِ پریده را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring