بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست

دوش چو بوی تو به گلزار بردنالۀ مرغان سحرخوان بخاست

گل چو نسیم تو شنید از صباگفت که این بوی بهشت از کجاست

ای گل نوخاسته آگه نه‌ایکاین اثر بوی دلارام ماست

دست من و دامن باد صباناز پی زلف نگارم چراست

باد کجا لایق سودای اوستعشق و هوا هر دو به هم نیست راست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صحبت آیینه نخواهد همامدر نظرش گرچه سراسر صفاست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love