در پی آن می‌دوید دل که نگاری کجاستنوبت خوبان گذشت شاهد ما وقت ماست

بر سر آب حیات خیمه زده جان مااین تن خاکی دوان بهر سرابی چراست

بر در بیگانگان هرزه چرا می‌رویمدوست چو هم‌خانه شد خوشتر از اینجا کجاست

با خبران را ز دل نیست سر آب و گلگو غم دنیی مخور این نه حدیث شماست

عالم جان را خوش است آب و هوا خاکیانروی بدانجا نهند منزل گل نار ماست

بلبل جان در قفس هیچ نمی‌زد نفسبوی گلستان شنید عزم صفیرش کجاست

چون به گلستان رود همدم رضوان شودمجمع روحانیان منزل عیش و صفاست

هر که به ایشان رسید دید و زبان درکشیدوان که حدیثی شنید غافل از این ماجراست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. فاش مکن ای همام راز دل خویش رامحرم این ماجرا سمع دل آشناست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring