صبحدم کاین طایر چرخ آشیان
آفتابی گردد از بالای کوه

تافته‌رخ، بال‌کوبان، پَرزنان
از پر و بالش چمن گیرد شکوه

نغمه‌خوان، مرغ سحر بر شاخسار

بینی آن پروانۀ خوش خال و خط
جسته بیرون از غلاف پیرهن

با پر و بالی پر از زرین نُقَط
سر زند یک‌یک به گُل‌های چمن

بوسد این را غبغب و آن را عذار



همچنان آن طفلک شیرین زبان
با رخی سرخ و سپید از شیر و خون

آن دو چشم برق‌زن چون اختران
سر کند شادان ز شادیجه برون

بنگرد اطراف خود را شاد خوار

با تبسم‌های شیرین‌تر ز قند
همچو پروانه گشاید بال و پر

بر جهد از جا چو از مجمر سپند
دست مادر بوسد و روی پدر

این در آغوشش کِشد، آن در کنار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring