شد فصل بهار و گُل صلا دادبر چهرۀ خوب خود صفا داد

بادِ سحری ز آشناییپیغام وفا به آشنا داد

بلبل ز فراق چند ماههباز آمد و شرح ماجرا داد

افسوس که جای توست خالیای خانم دُرة المعالی!

آوخ که بهار ما خزان شدآن روی چو گُل ز ما نهان شد

خوناب جگر ز فُرقت تواز چشمۀ چشم ما روان شد

بلبل‌صفت از فراق رویتدر باغ، نصیب ما فَغان شد

افسوس که جای توست خالیای خانم دُرة المعالی!

گرییم ز درد اشتیاقتسوزیم در آتش فراقت

جفت المیم و یار اندوهبینیم ز دوستان چو طاقت

گوییم ز روی درد و حسرتآییم چو بی تو در وِثاقت

افسوس که جای توست خالیای خانم دُرة المعالی!

از ما چه خلاف دیده بودی؟کاین گونه مفارقت نمودی؟

سر رشتهٔ اتحاد ما رارفتی و ز دست ما ربودی

جای تو به روی چشم ما بوددر خاک سیه چرا غنودی؟

افسوس که جای توست خالیای خانم دُرة المعالی!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation