صیقل مرأت دل صهبای گلفام است و بسکیمیای خوشدلی در حقه جام است و بس

گفته‌ای می‌آیم و از بوسه کامت می‌دهمخوش‌دلم با آن که دانم محض پیغام است و بس

آن چه عمر بی‌بدل را می‌شود نعم البدلباده گل‌گون و معشوق گل‌اندام است و بس

می به دست آور که اینک روزگار از دست رفتغبن فاحش پیش مستان غبن ایام است و بس

نیست آسان از ریا خود را مبرّا ساختناین هنر مخصوص رند دردی‌آشام است و بس

خط آزادی به دستت در گرفتاری دهنددانهٔ آسوده کی در حلقهٔ دامست و بس

حرص دنیا را ز آسایش نباشد بهره‌اینشئه کردار این می تلخی کام است و بس

پر نزد مرغ نگاهت در فضای کوه قافخود نظر تنگی مگو عنقا همین نام است و بس

نیست مجذوب تو را از غیر چشم التفاتمی‌پرستان را نظر بر رحمت عام است و بس

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern