بهار آمد که گلشن بوی آن گلپیرهن گیرد
بهار آمد که گلشن بوی آن گلپیرهن گیردسراپای چمن را باز در مشک ختن گیرد
دگر خاک شهیدان غمش خونها به جوش آرددگر روی زمین را لاله خونین کفن گیرد
به کویش میروم با دیده گریان و خوشحالمچو آن مستی که بارانش به نزدیک چمن گیرد
بود در عشقبازی شیوه پروانه استادمبه پای آن سر اندازم که لطفش دست من گیرد
جدایی آن زمان در آتش ناکامیم سوزدکه خوشحالی غمش را در وصال از دست من گیرد
دل زارم شراری گشت و خاکسترنشین هم شدهنوزم از شکاف سینه آتش در کفن گیرد
در آن محفل کند امیدوارم شوق بیپرواکه کام از شمع خود پروانهای در انجمن گیرد
به دنیا دل نباید بست اگر از مرگ میترسیسفر مشکل بو آن را که الفت با وطن گیرد
حریف مستی مجذوب ما دیگر که خواهد شداگر پیمانهای از دست آن پیمانشکن گیرد
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/meczub-qezel-18
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Separation
Nə gördüm yuxuda gizlin, aşikar,Olan sirri-kirdigarı bilmədim.
Bəri baxAla gözlü, sərv boylu dilbərim,Həsrətin çəkdiyim canan, bəri bax.
Müstədam olğıl həmişə, ey gözəl xanım mənimMüstədam olğıl həmişə, ey gözəl xanım mənim,Gözləri nərgiz, yüzü gül, zülfi reyhanım mənim.
مه من هنوز عشقت دل من فگار داردتو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد