میروم تا گریهای در دامن هامون کنم
میروم تا گریهای در دامن هامون کنمتحفهای من هم نثار تربت مجنون کنم
نیست رخصت ورنه بتوانم به زور اشک و آهبحر را بیآب سازم دشت را جیحون کنم
کو غم عشقی که در خاطر نشیند کوه کوهتا ز رشک بیغمی خون در دل گردون کنم
دولت بیدار آن باشد که در بزم وصالدیده را آیینه دار حسن روزافزون کنم
هیچ گفتم آن دهان را لب به دشنامم گشودخاطرش از هیچ میرنجد ندانم چون کنم
بیلبش جز خون دل خواهم نباشد در نظرساغرم خالی چو گردد دیده را پرخون کنم
دلبرم طفلست و از حال رقیب آگاه نیستدوست از دشمن نمیداند ندانم چون کنم
جوهر دل را نشاید بیگداز آیینه ساختاین خیال خام را باید ز سر بیرون کنم
خواجه را گفتم فروتر شو به فکر مال خویشتا خبردارت ز احوال زر قارون کنم
غم مخور مجذوب تمهید جنونی کردهامباز میخواهم به یک ساغر تو را ممنون کنم
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/meczub-qezel-188
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
که صبح آید کشد تیغ و کند قربانم آن قاتل
Söylə görüm, olum dilin qurbanıSöylə görüm, olum dilin qurbanı,Nədən vəfa eyləmədin iqrarə?!
Sən getdinSən mənim yazıma birinci yağış,Sən mənim qışıma sonuncu qardın.
Dinlə, Xavər!Başımın üstünü kəssə də ölümSağ əli baltalı bir cəllad kimi,