ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا‏‏وی روی تو در آینۀ کَون هویدا‏

‏‏تا شاهد حسن تو در آیینه نظر کرد‏‏عکس رخ خود دید بشد واله و شیدا

هر لحظه رخت داد جمال رخ خودرابر دیده خود جلوه بصد کسوت زیبا

از دیده عشاق برون کرد نگاهیتا حسن خود از روی بتان کرد تماشا

رویت ز پی جلوه‌گری آینه‌ای ساختآن آینه را نام نهاد آدم و حوّا

حسن رخ خود را به همه روی در او دیدزان روی شد او آینهٔ جملهٔ اسما

چون ناظر و منظور توئی غیر تو کس نیستپس از چه سبب گشت پدید این همه غوغا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ای مغربی آفاق پر از ولوله گرددسلطان جمالت چو زند خیمه به صحرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets