نخست دیده طلب کن پس آنگهی دیداراز آنکه یار کند جلوه بر الولابصار

ترا که دیده نباشد کجا توانی دیدبگاه عرض تجلی جمال چهره یار

اگر چه جمله پرتو فروغ حسن ویستولی چو دیده نباشد کجا شود نظار

ترا که دیده نباشد چه حاصل از شاهدترا که گوش نباشد چه حاصل از گفتار

ترا که دیده پر غبار بود نتوانیضفای چهره او دید با وجود غبار

اگرچه آینه داری برای حسن رخشغبار شرک که تا پاک کرد از زنگار

اگر نگار تو آینه طلب داردروان تو دیده دل را به پیش دل بیدار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. جمال حسن ترا صد هزار زیب افزوداز آنکه حسن ترا مغز نیست آینه دار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love