مرا دلیست کا او را نه انتهاست و نه غایتنهایت همه دلها به پیش دوست هدایت

چو برزخی که بود در میان ظاهر و باطنمیان ختم نبوت فتاده است ولایت

ازوست بر همه جانها فروغ تاب تجلیازوست بر همه دلها ظهور نور هدایت

روان او ز تصور گذشته است و تفکرعیان او ز خبر وارهیده است و حکایت

علوم او ز طریق تجلی است و تدلینه از طریقه عقل است و بخت و نقل روایت

دلیکه عرش و نظرگاه ذات پاک قدیمستچو ذات پاک قدیم است و بیکران و نهایت

زهی ظهور و زهی جلوه‌گاه مظهر جامعزهی سریر و زهی پادشاه ملک و ولایت

بود ز اسم و ز رسم و صفات نعت مجردبرون ز عالم مدحست و دم شکر و شکایت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز بسکه مغربی با دوست گشته است مصاحبصفات دوست در او کرده است جمله سرایت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love