بیار ساقی باقی بریز بر من حادثمیِ قدیم که تا وارهم ز دست حوادث

چو در زمین دلم تخم مهر خویش فکندیبه آب دیده برویان که نیست زرع تو حارث

از آن شراب به کنعان نوح اگر برسیدینگشتی غرقه طوفان چو سام و حام و چون یافث

به بوی باده توان مرد و باز زنده توان شدکه همچنان که محیط است هست محیی ‌و باعث

دلا به خود سفری کن درون خود سفری کنکه هیچ کار نیاید ز مرد کاهل و لابث

درون مجلس مردان بخور شراب تجلیشراب مرد تجلی بود نه امّ خبائث

شراب تجلی ز دست خویش دهد دوستاز آنکه بادهٔ باقی است در فنای تو باعث

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو مغربی ز میان شد نشست یار به جایشخوشا کسی که بود اثرش خلیفه و وارث

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern