بیا در بحر و دریا شو رها کن این من و ما راکه تا دریا نگردی تو ندانی عین دریا را

اگر موجت از آن دریا درین صحرا کشد روزیچنانت غرقه گرداند که ناری یاد از صحرا

اگر امواج دریا را بجز دریا نمی بینییقین دانم که نتوانی مسما دید اسما را

چو واحد کردی اعدادت نشاید سر بسر واحدچو فردائی یکی بینی پری و دی فردا را

ز کثرت سوی وحدت شو ز وحدت سوی کثرت آیز راه وحدت و کثرت توان دانستن اسما را

چه دانی زیر و بالای زمین و آسمان چون توندید استی تو ور خود زیر بالا را

چو مستی نسخه جانان فرو رو در خود و ادوانز پنهانی و پیدائیست این پنهان و پیدا را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. الا ایمغربی عنقای مغرب را اگر گوئیبرون از مشرق و مغرب بباید جست عنقا را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets