Homam Tabrizi · Rubai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گفتم چو تو را عاشق شیدا باشمشاید که من دل شده تنها باشم
Rubai 60ای ماه چه قبهای ز قدرت عیوقاقبال چو عاشق است دادت معشوق
Rubai 68بنشسته بدیم ما دو شهباز به همکردیم به کوه و دشت پرواز بهم
Rubai 84ای طبع تو را جان لطیفان بندهساز تو مزاج طبع را سازنده
Rubai 90معشوق ز ذوق باده گلناریدر ساخته بود دوش با بیداری
Rubai 91ای منزل دوست خوش هوایی داریفریاد که بوی آشنایی داری
Rubai 12در آرزوی تو شمع را جان به لب استزان مرده و سوخته چو من روز و شب است
Rubai 13چون دیدن آن سرو روان در خواب استپس ذوق دل و راحت جان در خواب است
Rubai 83ترکم چو کمان ابروان کرد به زهتیر مژه انداخت از آن بر که و مه
Rubai 93ای نی تو نه همچو من پریشان حالیبی درد برین صفت چرا مینالی
Rubai 94ای عاشق رخسار تو چون ما خیلیخود نیست به عاشقان دلت را میلی
Rubai 11ای آنکه لبت آب حیات طرب استروی تو چو باده خرمی را سبب است
Rubai 33بزم از رخت امشب آفتابی داردچشم تو به هر گوشه خرابی دارد
Rubai 36معشوق من امشبی وفایی داردکارم ز وصال او نوایی دارد
Rubai 46هر گه که قدح پر از می ناب شوداز عکس می ناب چو عناب شود
Rubai 61میآمد و بر گلش پریشان سنبلبر چهره عرق نشسته چون بر گل مل
Rubai 72ای عادت تو به باده جان پروردنمی خور که ملامتت نخواهم کردن
Rubai 80تلخ است مذاق زندگانی بی توباد است حدیث شادمانی بی تو
Rubai 86ای دل تو ز همنشین دگرسان گردیبا هر چه نشینی به صفت آن گردی
Rubai 89ای صبح که آهنگ به خونم داریاز باد دل مرا چه میآزاری
Rubai 95جان منی ای نگار و سلطان منیسلطان منی ولی به فرمان منی
Rubai 4ای در سر زلف تو پریشانیهاخوی لب لعلت شکرافشانیها
Rubai 5ای دل که شدی در سر آن زلف به تابدر جایگه خوشی مکن جنگ و عتاب
Rubai 7گویند که هست بی نشان آب حیاتو اندر ظلمات است نهان آب حیات
Rubai 14با روی تو شمع برفروزد عجب استبا حسن تو دیده برندوزد عجب است
Rubai 27ما را به امید زندگانی بگذشتدور از رویت دور جوانی بگذشت
Rubai 28چون خسته شد از منج لب شیرینتخونین شد از این غم دل صد مسکینت
Rubai 34زلفش سر کبر و سرفرازی داردزان کشتن عاشقان به بازی دارد
Rubai 40گفتی غم عشقت همه کس میدانداین راز گشادهای بدان میماند
Rubai 43در بزم تو هر که ترک هستی نکنداز باده لبهای تو مستی نکند