Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کاشکی انگشتوانش بودمیتا در انگشتش همی فرسودمی
Rubaiyat, 178گر من به مَثَل هزار جان داشتمیدر پیش تو جمله بر میان داشتمی
Qit'a 3آن دزد چون بود که به خانه درون شودخانه ز بیم دزد ز روزن برون شود
Rubaiyat, 187شفتالوی آبدارت ای سرو سهیآمد ز ره بوسه به دندان رهی
Qit'a 20. . . آلوده بیاری و نهی بر . . .س منبوسهای چند به تزویر دهی بر نس من
Rubaiyat, 22با خصم منت همیشه دمسازیهاستبا ما سخنت ز روی طنازیهاست
Rubai 24آوازه گل در انجمن چیزی ماستطفل است و دریده پیرهن چیزی ماست
Rubai 29چون دلبر من بنزد فصّاد نشستفصّاد سبک بجست و دستش دربست
Rubai 33در آتش دل پریر بودم به نهفتدی باد صبا خوش سخنی با من گفت
Rubai 36آن کودک قصاب دکان می آراستاستاده بدند مردمان از چپ و راست
Rubai 39نوشین لب او دوش به لالا میگفتصد نکته به از لؤلؤ لا لا میگفت
Rubai 42بر عارض یار من سپهر از انگَشتمنشور زوال حسن او خواست نوشت
Rubai 70ایام بر آنست که تا بتواندیک روز مرا به کام دل ننشاند
Rubaiyat, 75شب را چه خبر که عاشقان می چه کشندوز جام بلا چگونه می زهر چشند
Rubai 76سهمی که مرا دلبر خباز دهدنه از سرِ کینه، از سر ناز دهد
Rubaiyat, 76با هر که دلم ز عشق تو راز کنداول سخن از هجر تو آغاز کند
Rubaiyat, 77کس چون تو به عقل زندگانی نکنددر شیوهٔ عشق مهربانی نکند
Rubai 84ای لعل تو تا لاله بستان بهاربادام توام، ز آب رزان داده خمار
Rubaiyat, 89خطت چو بنفشه از گل آورد پدیدآورد خطی که بر سر ماه کشید
Rubaiyat, 90بس غصه که از چشمهٔ نوش تو رسیدتا دست من امروز به دوش تو رسید
Rubaiyat, 95از من صنما قرار مستان آخرمشکن به جفا و جور پیمان آخر
Rubai 101ای آرزوی روان و وی داروی دلبا گونهٔ تو گونهٔ گل شد باطل
Rubaiyat, 117زین سان که فتاد هجر در راه ای دلترسم نبری جان ز غمش آه ای دل
Rubai 130ای زلف تو حلقه حلقه و چین بر چینطغرای خط تو برزده چین بر چین
Rubai 133در «گنجه» دو درزنگر استاد جوانرفتند تظلم به برِ شاه جهان
Rubaiyat, 138چشم و دهن آن صنم لاله رخاناز پسته و بادام گرفتست نشان
Rubai 140اندر دل من ای بت عیار بچهمرغ غم تو نهاده بسیار بچه
Rubaiyat, 148ای بیخبر از غایت دلداری منفارغ ز دل ستمکش و زاری من
Rubai 151خندان به دو رخ، گلِ بدیع آوردیکهاندر مه دی، فصل ربیع آوردی
Rubaiyat, 151ما را سر ناز دلبران نیست کنونآن رفت و گذشت و دل بر آن نیست کنون