آوازه گل در انجمن چیزی ماستطفل است و دریده پیرهن چیزی ماست

خوی کرده و سرخ گشته و شرم زدهمشتی زر خورده در دهن چیزی ماست

Hər məclis çiçəklə, güllə bəzənər,Köynəyi cırılmış uşağa bənzər.Tərləyib qızarmış, həyalı qönçəAğzında tutmuşdur, sanki, simü-zər.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring