Rubaiyat, 23
گیسو به سر زلف تو درخواهم بستتا بنشینی چو دوش نگریزی مست
پیش از مستی هر آنچهم اندر دل هستمیگویم تا باز نگوئی شد مست
Zülfümlə gərək tutum səni zəncirdə,Axtarmayım axşamkı kimi hər yerdə.Məst olmadan əvvəl söz açım dərdimdən,Məst oldu deyib gülmə mənə sən bir də.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/mahsati-rubailer-23
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
Eşitcək bu sözü təbim həzan dilkəbab oldu
Eşitcək bu sözü təbim həzan dilkəbab oldu,Açıb dürci-dəhanın əql ilən hazırcavab oldu:
ای از پی آشوب ما از رخ نقاب انداختهلعل تو سنگ سرزنش بر آفتاب انداخته
OlurEşq odına düşdüm, çəkdim cəfalar,Dünyada səfasız nə yaman olur,
MənəGün tək parladı, çıxdı qəsrdən,Gözümə göründü mahtab mənə,