Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
قصاب یکی دنبه برآورد ز پوستدر دست گرفت و گفت وه وه چه نکوست
Rubai 35آتش چو زدی پریر، در ما پیوستدی آب رخم ببرد و عهدم بشکست
Rubai 44قاضی چو زنش حامله شد زار گریستگفتا ز سر قهر که این واقعه چیست
Rubai 52جانا نه هر آنکس که دلی خوش داردحال دل بیدلان مشوش دارد
Rubai 55آنروز که توسن فلک زین کردندآرایش مشتری و پروین کردند
Rubai 95فصّاد جهود بد رگ کافر کیشآن کند زبان که تند دارد سر نیش
Rubai 96در بستان دوش از غم و شیون خویشمیگشتم و میگریستم بر تن خویش
Rubai 98دیدم چو مه و مهر میان کویشگرمابه زده آبچکان از مویش
Rubai 106چندان که به کار خویش وا میبینمخود را به غم تو مبتلا میبینم
Rubaiyat, 111ترکم چو کمان کشید کردم نگهشدیدم مه و عقربی به زیر کلهش
Rubai 124با درد تو نیست روی درمان دیدندشوار بود وصل تو آسان دیدن
Rubai 168تن زود به خواری ای جلب بنهادیوز گفته خویش نیک باز استادی
Ghazal 3طفل اشکم مدام در نظر استچه توان کرد، پارهٔ جگر است
Rubaiyat, 172هر گه که تو نعل اسب یکران بندیداغی دگرم بر دل حیران بندی
Ghazal 6ای دل از عشق گر دمی یابیبر کف خاک آدمی یابی
Qit'a 2صابرا نامهٔ گرامی توروح افسرده را روان بخشد
Qit'a 10گر بیفتد یک سر مویی ز خاتون زمانبس گنه آویزه دارد بی ریا و ریب و شک
Qit'a 19درد هجران تو خون کرد دلمثم اجری الدم من آماقی
Rubai 8جانا دل مسکین من این کی پنداشتکز وصل توام امید بر باید داشت
Rubai 13در عالم عشق تا دلم سلطان گشتآزاد ز کفر و فارغ از ایمان گشت
Rubai 19تا شاه رخت ملک بهاری بگرفتهر یک ز میانه پیشکاری بگرفت
Rubai 26کار از لب خشک و دیده تر بگذشتتیر ستمت ز جان و دل بربگذشت
Rubai 32در مرو پریر لاله آتش انگیختدی نیلوفر، به بلخ در آب گریخت
Rubai 34لاله چو پریر آتش شور انگیختدی نرگس، آب شرم از دیده بریخت
Rubai 53جانا غم دل ز بینوائی خیزدوین دود ز آتش جدائی خیزد
Rubai 58زلف تو چو آه من درازی داردخلق خوش تو بنده نوازی دارد
Rubai 69گل ساخت ز شکل غنچه پیکانی چندتا حمله برد به حسن، بر تو دلبند
Rubai 97جز زهره که را زهره که بوسد دستشجز یاره که را یاره که گیرد دستش
Rubai 120تن با تو به خواری ای صنم درندهمبا آنکه ز تو به است هم درندهم
Rubai 142گفتم که مرا از نظر انداختهایگفتا که به مهر دگران ساختهای