Majzub Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز ناز طعنه خوبی بر آفتاب زدهز لطف آمده یا ذرهای شراب زده
Ghazal 215ماهی که کسب نور کند آفتاب از اوهر ذره دیدهایست به صد آب و تاب از او
Ghazal 229سلامی چون نسیم صبحگاهیبه آن رونقفزای بزم شاهی
Ghazal 231ز بس پیچیدهام خود را به فکر نازکاندامیخیالی گشتهام موهوم آن هم نارس خامی
Ghazal 237ای دل نهفته ناله و افغان چه میکنیرازی که برملا شده پنهان چه میکنی
Ghazal 252حاشا که ماه چارده و شمع خاوریدر صد هزار پرده عیان در برابری
Mufrad 2همین بس است به عالم دلیل مستی دوستکه هر چه هست به عالم دلیل هستی اوست
Mufrad 3بس که از هر آرزو شد عقدهای حاصل مرارشته طول امل یک عقده شد در دل مرا
Chronogram 4سالی که حج به مطلب دل کرده آمدیماز مسجد الحرام سوی مسجد رسول
Rubai 13روزی دو سه دست و پا گشایند تو راتا در بد و نیک آزمایند تو را
Rubai 33دائم نبود رنگ تو سرخ از می توپیوسته نباشد این صدا در نی تو
Rubai 34تا چند دلت بیخبر از مرگ بودتا کی به سرت فکر سر و برگ بود
Rubai 40دنیا که تو را دو روزه دارد دلخوشیک سر سه طلاقش بده ای صاحب هش
Rubai 42ای آن که عقول عاقلت میخوانندسادات تمام سیّدت میخوانند
Rubai 50مجذوب تنگ بساط میباید بودبیگانه اختلاط میباید بود
Rubai 52میگفت به سرو در چمن فاختهایهر چند به ما سایه نینداختهای
Rubai 53ای قبله اقلیم ولایت کویتمحراب بلند طاق دین ابرویت
Rubai 57ای آن که ز الحاد شدی هرزه درایک ره نظر از مغاک کن سوی سما
Rubai 58نوری که به چشم موسی از طور نموددیدار به من شبی هم آن نور نمود
Rubai 59در وادی غم جنون پر شورم سوختبیتابی شوق همچو منصورم سوخت
Rubai 64آن می که به زور خویشتن مینازدبرقیست به قلب اهل دل میتازد
Rubai 67آن خواجه کی دی شیشهٔ می داشت به دستامروز چو شیشه تا که افتاد شکست
Rubai 77خواهی که چو آفتاب مشهور شویچون مردمک دیده همه نور شوی
Rubai 78دنیا گیرم که بیگزند است به هیچزهرش همه گر شکر و قند است به هیچ
Ghazal 139صحیفهایست به انشای کاتبان ازلکه از حصار دعا کوته است دست خلل
شمارهٔ ۱با آن گل خودرو که عیانش نتوان یافتداریم بهاری که خزانش نتوان یافت
شمارهٔ ۲لاله ز رخسار تو گل چیده استغنچه به امید تو خندیده است
Chronogram 2پدر را پس از فوت دیدم به خوابکه میگفت با من بهشتی شدم
Ghazal 167دارد به سر هوای رخت آفتاب همخون کرده خندهات به دل لعل ناب هم