Majzub Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
روز عید است روی مهوش توشب قدر است زلف دلکش تو
Ghazal 241در دلم خون جهان جهان کردیآن چه دل داشت آن چنان کردی
Ghazal 246گرفتارم به خال پرفریب و چشم جادوییبه غارت دادهام دین و دل از ترکی و هندویی
Ghazal 249ساقی بیار جامی زآن آب ارغوانیباشد گلی بچینم از گلشن جوانی
Ghazal 7دردمندان تو از درد دوا یافتهاندزهرنوشان تو از زهر شفا یافتهاند
Ghazal 25مرا که با لب او نوبت سخن نرسداز آن چه باک که دستم به انجمن نرسد
Ghazal 31هر که آید به در میکده دیوانه کنندآشنا هر که شود از همه بیگانه کنند
Ghazal 35وقت آن شد کز دلم صبح سعادت سر زنددولت دیدار یارم حلقهای بر در زند
Rubai 37در وقت زیارت نبی این دو ادااز شیعه بسی خوب نماید به خدا
Rubai 39از شاخ هنر بری توانی خوردنگر راه به عیب خود توانی بردن
Rubai 47بر خاک فتاده سرو از رفتارتخاموش نشسته غنچه از گفتارت
Ghazal 50ای دل هوس وصل بتان تا کی و تا چنداین ناله و فریاد و فغان تا کی و تا چند
Rubai 60جانا به شمارهای که من دانم و توپنهان به نظارهای که من دانم و تو
Ghazal 65دل گواهی میدهد البتّه یارم میرسداضطرابم بیش شد بیشک نگارم میرسد
Ghazal 68مژده ای دل که فلانی ز سفر میآیدرفت اگر عمر گرانمایه دگر میآید
Ghazal 99صبح شد ساقی بده جامی که بازشد دری بر روی ما از غیب باز
Ghazal 108از خم زلف کمندافکن مترساز فریب غمزه پرفن مترس
Ghazal 111بیار ساقی از آن آفت خمار و عبوسکه تابد از دل مینا چو شمع از فانوس
Ghazal 113تا دلم را کند سرای خودشلطفها میکند به جای خودش
Ghazal 114آن را که به میخانه دل راه دهندشبا جام جهانبین دل آگاه دهندش
Ghazal 123بر گرد لالهزار جمالت دمیده خطخورشید را به حلقه سودا کشیده خط
Ghazal 127ما حشمت و سپاه نداریم یا حفیظجز درگهت پناه نداریم یا حفیظ
Ghazal 142بنوش باده عشرت به دولت و اقبالشکفته باش شب و روز و هفته و مه و سال
Ghazal 147به یادت صبح بر گلشن گذشتمز سرو و لاله و سوسن گذشتم
Ghazal 180چه غم دارم غم دلدار دارم؟چه کم دارم غم بسیار دارم؟
Ghazal 185هر جا ز سرگذشت خود افسانه بستهایمبندی به پای عاقل و دیوانه بستهایم
Ghazal 193این که آید یار یا خورشید تابانست اینماه خوشرفتار یا سرو خرامانست این
Ghazal 195دوست یا رب چه دید باز از منکه همی تافت رخ به ناز از من
Ghazal 201ای فلک بردی ز شاهان گر چه تاج از حد برونمن به درویشی گرفتم از تو باج از حد برون
Ghazal 211نه سروت میتوانم گفت نه ماهبه اقبالت نگاهم نیست کوتاه