Shams Maghrebi · Rubai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در روی پری رخان چو در می نگرمجز روی تو می نیاید اندر نظرم
Rubai 27هر چند که در ملک فنا آمده ایدر ملک فنا پی بقا آمده ای
Rubai 8من دانه خال زلف چون دام تواممن آینه روی دلارام توام
Rubai 25چون دانستی که از کجا آمده اییا کیت فرستاد و چرا آمده ای
Rubai 22تو مست خودی و ما همه مست به توتو هست خودی و ما همه هست به تو
Rubai 5نابرده به صبح در طلب شامی چندننهاده برون ز خویشتن گامی چند
Rubai 19ای گشته عیان روی تو از جام جهانپیدا شده از نام خوشت نام جهان
Rubai 31هر نغمه که از هزار دستان شنویآن را به حقیقت از گلستان شنوی
Rubai 1بت گفت به بتپرست کای عابد مادانی ز چه روی گشتهای ساجد ما
Rubai 3مردان همه در سماع و نی پیدا نیستمستان همه ظاهرند و می پیدا نیست
Rubai 6پیش از پس و پیش کاین پس و پیش نبودوین ملت و دین و مذهب و کیش نبود
Rubai 7ای حسن تو در کل مظاهر ظاهروی چشم تو در جمله مناظر ناظر
Rubai 15هادی طریق اهل تحقیق منمعارف به فنون جمع و تفریق منم
Rubai 20گه گاه به نفس خویش درپیچم منبینم که چو رشته جمله در پیچم من
Rubai 2با آنکه دو کون سر به سر هستی اوستانسان ز چه مغز گشت عالم ز چه پوست
Rubai 10من مست و خراب و می پرست آمده اممدهوش ز باده الست آمده ام
Rubai 14تا چند فروز ذکر افسرده کنمتا کی صفتت با دل پژمرده کنم
Rubai 16آن کس که بدو می شنوم می گویموانکس که بدو هرطرفی میپویم
Rubai 17گنجی که طلسم اوست عالم ماییمذاتی که صفات اوست آدم ماییم
Rubai 18بر چهره یار ما نقابست جهانبر بحر وجود او حباب است جهان
Rubai 21ای مهر رخت مظهر ذرّات دو کونذاتت به صفت معین ذات دو کون
Rubai 23آن کیست که غیر توست آن کیست بگواو خود ز کجاست یا خود او چیست بگو
Rubai 26تو مظهر مرآت خدا آمده ایآیینه وجه کبریا آمده ای
Rubai 28با ما نتوان گفت چرا آمده ایبا خود تو که ای و از کجا آمده ای
Rubai 30از مستی باده گر خروشان بدمیکی ساقی بزم درد نوشان بدمی
Rubai 33در جمله صور عابد و معبود توییزان روی که هم ساجد و مسجود تویی
Rubai 4کس نیست کزو بسوی تو راهی نیستبیمستی او سنگ و گل و کاهی نیست
Rubai 9من شانه زلف عنبرین بوی تواممشاطه حسن روی دلجوی توام
Rubai 11تا من زعدم سوی وجود آمده اماز بهر تشهد به شهود آمده ام
Rubai 29ای آنکه طریق عشق ما می سپریباید که به کل ز خویشتن درگذری