Nasimi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
زلفت شب است ای سیمتن! رویت مه تابان در اوخط تو پرگاری که هست اندیشه سرگردان در او
Ghazal 240نگارا بیسر زلفت پریشانم، به جان توبه جز زلفت نمیخواهد دل و جانم، به جان تو
Ghazal 257تا بر اطراف سمن مشک ختن ریختهایدر گل آتش زدهای، آب سمن ریختهای
Ghazal 263گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختیسایه اقبال بر من روزگار انداختی
Ghazal 268گر کنی قبله جان روی نگاری، باریور بری عمر به سر با غم یاری، باری
Ghazal 270گمان مبر که به صد جور و صد دل آزاریدل من از تو برنجد مگر به بیزاری
Ghazal 271ای بر دل پردردم هردم ز تو آزاریکی بود و کجا باشد مثل تو دل آزاری
Ghazal 274عاشقانت گرچه بسیارند، ما زانها یکیعارف روی تو کم یابند، کم چون ما یکی
Ghazal 290ببرد آرام و صبر از من پری پیکر دلاراییچه باشد چاره کارم؟ نمی دانم، دل آرایی
Qasida 3فتوت خلق و احسان است که هست آن احسن الحسنیفتوت راه مردان است چه در صورت چه در معنی
Masnavi 1آن شه والای گرامی گهرواقف اسرار قضا و قدر
Masnavi 2ای بی خبر از حقیقت خویش!از غصه بیش و کم دلت ریش
Rubai 2ای وعده بسی داده و ناکرده وفااز اهل وفا نباشد این شیوه روا
Rubai 5در عین علی سر الهی پیداستدر لام علی هوالعلی الاعلاست
Rubai 22در دایره وجود موجود علی استو اندر دو جهان مقصد و مقصود علی است
Rubai 23موصوف صفات قل هو الله علی استدر عالم معرفت شهنشاه علی است
Rubai 25آن علم که از ذات خدا منفک نیستدر هستی او هیچ نبی را شک نیست
Rubai 31حرفی است حقیقتی که ذاتش خوانندترکیب و کلام و هم صفاتش خوانند
Rubai 34ای عشق تو کرده کشف اسرار وجودوز نقطه خاک بسته پرگار وجود
Rubai 36آن دم که اجل برابر مرد شودآهش چو نسیم صبحدم سرد شود
Rubai 37تا باب دلم به نقطه بی بگشودسر ازل و ابد مرا روی نمود
Rubai 38رفتم به کنشت گبر و ترسا و یهودزیرا که عبادتگه رهبان تو بود
Rubai 45بی درد دلی کسی به درمان نرسیدبی جذبه حق کسی به رحمان نرسید
Rubai 49نقاش ازل چو نقش بندی آغازدر عالم جان کرد، شنید این آواز
Rubai 57چون من ز صفت به ذات وصلت کردمترک ره هفتاد و دو ملت کردم
Rubai 58من نور تو در جبه ازرق دیدموز نور تو چون نور تو مطلق دیدم
Rubai 61من بوی تو از گل و سمن می شنومنام تو ز بلبل چمن می شنوم
Rubai 65ای روی تو مصحف حیات دل و جانچون روی تو مصحفی کی آمد به جهان
Rubai 66خورشید ازل بتافت از روزن تنتا چهره خود ببیند اندر روزن
Rubai 68ای ختم همه امام گردیده چو نونخواهی شد از این عرصه عالم بیرون