Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
لعلت که پر از گوهر ناسفت آمدچون طاق دو ابروی تو بیجفت آمد
Rubai 78از نوش جهان نصیب من نیش آمدتیر اجلم بر جگر ریش آمد
Rubai 80صدرا، دل دشمن تو در درد بماندبدخواه تو با رنگ رخ زرد بماند
Rubai 82اقبال تمام پاک دینان دارندآنان طلبند، لیک اینان دارند
Rubai 84گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود
Rubai 86هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود
Rubai 87گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
Rubai 93چون خیل غم تو در دل ریش آیدبر سینه ز درد و غصه صد نیش آید
Rubai 96یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟
Rubai 97یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید
Rubai 101دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر
Rubai 103ای کرده مهندسانت از ساز سپهراز برج و ستاره گشته انباز سپهر
Rubai 104چون دوستی روی تو ورزم به نیازمگذار به دست دشمن دونم باز
Rubai 108رفتم بر آن شمع چگل مست امروزگفتم که: مرا با تو سری هست امروز
Rubai 109ای داده به بازی دل من، جان را نیزعهدم ز جفا شکسته، پیمان را نیز
Rubai 121ای کرده به خون دشمنان خارا لعلدر گوش سپر کرده فرمان تو نعل
Rubai 126از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کامبرخیز و به سوی گل و گلزار خرام
Rubai 128روزی شکن از زلف چو دالت ببرمجانی بکنم، ز دل ملامت ببرم
Rubai 129دی باد صبا ز خاک بر داشت سرمآن نامه بیاورد و بر افراشت سرم
Rubai 142ای روی تو انگشت نمایی از حسنبالای چو سرو تو بلایی از حسن
Rubai 145هر دم لحد تنگ بگرید بر منوین خاک به صد رنگ بگرید بر من
Rubai 146ای مهر تو از جهان پذیرفتهٔ منمشتاق تو این دیدهٔ ناخفتهٔ من
Rubai 148ای شیخ، گران جان چو تنندی منشینزین آب روان بگیر پندی، منشین
Rubai 157ای راه خلل ز چار قسمت بستهداننده ز روح نقش جسمت بسته
Rubai 158ای تن، دل خود به روی چون ماهش دهجانی داری، به لعل دلخواهش ده
Rubai 160ای خط تو گرد لاله وشم آوردهسیب زنخت آب ز یشم آورده
Rubai 161دایم ز قدت گلها راست همهدل ماندگیی چند که برجاست همه
Rubai 168در عشق تو از سر بنهادم هستیزین پس من و شوریدگی و سرمستی
Rubai 169تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟بیگانه سرشتی آشنا چون گردی؟
Rubai 182در صورت آدم ار فرشتست توییور آدمی از روح سرشتست تویی