Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
با دشمنان ما شد هم خانه آشناییکرد از فراق ما را دیوانه آشنایی
Ghazal 882زهی! حسن ترا گل خاک کویینسیم عنبر از زلف تو بویی
Qasida 14قومی که رَه به عالَمِ تحقیق میبَرندمشکل به تُرَّهاتِ جهان، سر برآورند
Qasida 16روزی قرار و قاعدهٔ ما دگر شودوین باد و بارنامه ز سرها بدر شود
Qasida 18در پیرزن نگه کن و آن چرخ پرده گرکز چرخ پیرزن کمی، ای چرخ پرده در
Qasida 36گریان در آخر شب، چون ابر نوبهاریبر خاک نازنینی کردم گذر به زاری
Qasida 37ای روزهدار، اگر تو یک ریزه راز داریدست و زبان خود را از خلق بازداری
Qasida 40جهان به دست تو دادند، تا ثواب کنیخطا ز سر بنهی، روی در صواب کنی
Rubai 1چون یاد کنم طبع طربناک تراو آن صورت خوب و سیرت پاک ترا
Rubai 6گر راست روی محرم جان سازندتور کژ بروی ز دل بیندازندت
Rubai 34بر گوشهٔ چشم تو، که شوخ و شنگستآن خال تو دانی به کدامین رنگست؟
Rubai 36رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
Rubai 39مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
Rubai 45دل در غم او بکاست، میباید گفتاین واقعه از کجاست؟ میباید گفت
Rubai 70خال زنخت تیر گناه اندازدرخت دل عاشقان به راه اندازد
Rubai 76صافی چو ترا دید روان مینالدبرسینه ز غم سنگ زنان مینالد
Rubai 95زر در قدمت ریزم و حیفم نایدتر در قدمت ریزم و حیفم ناید
Rubai 98ای ماه، ز پیوستن من عار مدارپیوسته مرا به هجر بیدار مدار
Rubai 110در عالم کج نهاد پر پیچ و خمشیک چیز طلب میکنم از بیش و کمش
Rubai 114خالی داری بر لب چون قند، از مشکخطی داری بر رخ دلبند، از مشک
Rubai 119دیگر ز شراب شوق مستی، ای دلو آن توبه که داشتی شکستی، ای دل
Rubai 122ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکلدرک تو ز فهم متناهی مشکل
Rubai 141پیش تو نشست و خاست نتوان کردنوز لعل تو باز خواست نتوان کردن
Rubai 144نی از تو گذر به هیچ حالی ممکننی از تو به عمرها وصالی ممکن
Rubai 155گفتم: دلت ار با من شیداست بگوگفت: آنچه دلت ز وصل من خواست بگو
Rubai 162یک شهر بجست و جوی آن دوست همهبگذشته ز مغز و در پی پوست همه
Rubai 171یارا، گر از آن شربت شافی دارییاری دو سه هوشمند کافی داری
Rubai 172آن زلف،که دارد از تو برخورداریمانندهٔ میغست که بر خورداری
Rubai 177بد خلق مباش، کز خوشی و امانیپیکار مکن کار، که بر جا مانی
Rubai 180گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟اندر پی این منصب و این جاه روی؟