زهی! حسن ترا گل خاک کویی
زهی! حسن ترا گل خاک کویینسیم عنبر از زلف تو بویی
رخت بر سوسن و گل طعنهها زدکه بود این ده زبانی، آن دو رویی
نیامد در خم چوگان خوبیبه از سیب زنخدان تو گویی
سر زلفت ز بهر غارت دلپریشانست هر تاری به سویی
شدی جویای بالای تو گر سروتوانستی که بگذشتی ز جویی
ز زلفت حلقهای جستم، ندادیچه سختی میکنی با من به مویی؟
دل سخت تو چون دید اوحدی گفت:بدین سنگم بباید زد سبویی
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-882
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
Məşkat
Və nə xurşid sifət bəzmsəradır Məşkat,Sərbəsər məhfil-ara bəzli-ziyadır Məşkat
EdəydiEy ağalar, bir yarın həsrətin çəkərəm,Nolaydı Tanrı nəsib edəydi.
BəriEy ağalar, oldum dərdə giriftarBir çeşmi-xunxarı sevəndən bəri
Oldı hüsnün dəftəri bu gönlümə ümmül-kitabOldı hüsnün dəftəri bu gönlümə ümmül-kitab,Aləmə andan açıldı rahi-iman fəthi-bab.