مرا مپرس که: چون شرمسارم از یاران؟ز دست این دم چون برف و اشک چون باران

به خاک پای تو محتاجم و ندارم راهبر آستان تو از زحمت طلب‌گاران

مرا ز طعنهٔ بیگانه آن جفا نرسیدکه از تعنت همسایگان و همکاران

به روز جنگ ز دست غمت به فریادمچو روز صلح ز غوغای آشتی خواران

ز پهلوی کمرت کیسها توانم دوختولی مجال ندارم ز دست طراران

هزار شربت اگر می‌دهی چنان نبودکه بوی وصل، که واصل شود به بیماران

به اوحدی نرسد نوبت وصال تو هیچاگر نه کم شود این غلغل هواداران

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love