Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
این آسمان صدق و درو اختر صفاست؟یا روضهٔ مقدس فرزند مصطفاست؟
Qasida 7چرخ گردان روشن از رای منستدور گردون کار فرمای منست
Qasida 8بر آستان در او کسی که راهش هستقبول و منزلت آفتاب و ماهش هست
Qasida 10مستان خواب را خبری از وصال نیستدلمرده را سماع نباشد چو حال نیست
Qasida 25مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتمدل بیچارگان از خود مرنجانید، من گفتم
Qasida 27سرم خزینهٔ خوفست و دل سفینهٔ بیمز کردهٔ خود و اندیشهٔ عذاب الیم
Rubai 2گر آدمیی دور شو از دمدمههاور گرگ نهای مگر و گرد رمهها
Rubai 3هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
Rubai 4ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
Rubai 9دلدار مرا در غم و اندوه بکاستیک روز برم به مهر ننشست و نخاست
Rubai 15یارب، تو بدین قوت سهلی که مراستوین کوتهی مدت مهلی که مراست
Rubai 25زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادستاز وی دل عالمی به بند افتادست
Rubai 26حسنی که تو، ای نگار، داری بردستآن نقش چرا همی نگاری بردست؟
Rubai 44باد سحری چو غنچه را لب بشکافتنور رخ گل روی چو خورشید بتافت
Rubai 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rubai 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Rubai 55بر نطع تو اسب شیرکاری گرددفرزین تو پیل کارزاری گردد
Rubai 57هر کس که ز کبر و عجب باری دارداز عالم معرفت کناری دارد
Rubai 61گل گفت: مهل، که باد بویم ببردچون خاک به هر برزن و کویم ببرد
Rubai 64خالت که به شیوه کار ده گیسو کردعیش از دل غمدیده من یکسو کرد
Rubai 72مشنو تو که: گل بیسر خاری باشدیا بادهٔ حسن بیخماری باشد
Rubai 79مه روی ترا ز مهر، مه میداندکز نور تو شب رهی بده میداند
Rubai 90از دست تو راضیم به آزردن خوددر عشق تو قانعم به خون خوردن خود
Rubai 112تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریشدل جای تو شد به غم چرا میداریش؟
Rubai 125بر گل چو نسیم سحری سود قدمپوشیده نقاب غنچه بربود بدم
Rubai 139روی تو ز حسن لافها زد به جهانلعل تو ز لطف طعنها زد در جان
Rubai 151ما را به سرای وصل خویش آری توبر ما ز لب لعل شکر باری تو
Rubai 165آب ار چه به هر گوشه کند جنبش و رایبر صحن سرایت به سر آمد، نه به پای
Rubai 173گه وسمه بر ابروی سیاه اندازیگه زلف بر آن روی چو ماه اندازی
Rubai 175تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟زو جان نبری گر ز غمش نگریزی