Parvin E'tesami · Qasida
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
آهوی روزگار نه آهوست، اژدر استآب هوی و حرص نه آبست، آذر است
Qasida 21هفتهها کردیم ماه و سالها کردیم پارنور بودیم و شدیم از کار ناهنجار نار
Qasida 24ای شده شیفتهٔ گیتی و دورانشدهر دریاست، بیندیش ز طوفانش
Qasida 13عاقل از کار بزرگی طلبیدتکیه بر بیهده گفتار نداشت
Qasida 22کارها بود در این کارگه اخضرلیک دوک تو نگردید ازین بهتر
Qasida 16فلک، ای دوست، ز بس بیحد و بیمر گرددبد و نیک و غم و شادی همه آخر گردد
Qasida 20دانی که را سزد صفت پاکی:آنکو وجود پاک نیالاید
Qasida 29تا ببازار جهان سوداگریمگاه سود و گه زیان می آوریم
Qasida 35گرت ایدوست بود دیدهٔ روشن بینبجهان گذران تکیه مکن چندین
Qasida 41بسوز اندرین تیه، ای دل نهانیمخواه از درخت جهان سایبانی
Qasida 3رهاییت باید، رها کن جهان رانگه دار ز آلودگی پاکجان را
Qasida 8ای عجب! این راه نه راه خداستزانکه در آن اهرمنی رهنماست
Qasida 10شالودهٔ کاخ جهان بر آبستتا چشم بهم بر زنی خرابست
Qasida 23ای سیه مار جهان را شده افسونگرنرهد مار فسای از بد مار آخر
Qasida 26در خانه شحنه خفته و دزدان به کوی و بامره دیولاخ و قافله بی مقصد و مرام
Qasida 31حاصل عمر تو افسوس شد و حرمانعیب خود را مکن ایدوست ز خود پنهان
Qasida 32دزد تو شد این زمانهٔ ریمنآن به که نگردیش به پیرامن
Qasida 34پردهٔ کس نشد این پردهٔ میناگونزشترویی چه کند آینهٔ گردون
Qasida 38سود خود را چه شماری که زیانکاریره نیکان چه سپاری که گرانباری
Qasida 2کار مده نفس تبه کار رادر صف گل جا مده این خار را
Qasida 9گویند عارفان هنر و علم کیمیاستوان مس که گشت همسر این کیمیا طلاست
Qasida 15دل اگر توشه و توانی داشتدر ره عقل کاروانی داشت
Qasida 19ای دوست، دزد حاجب و دربان نمیشودگرگ سیه درون، سگ چوپان نمیشود
Qasida 30بد منشانند زیر گنبد گرداناز بدشان چهر جان پاک بگردان
Qasida 36تو بلند آوازه بودی، ای روانبا تن دون یار گشتی دون شدی
Qasida 17سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چندماند خاکستری از دفتر و طوماری چند
Qasida 18سر و عقل گر خدمت جان کنندبسی کار دشوار کآسان کنند
Qasida 33دگر باره شد از تاراج بهمنتهی از سبزه و گل راغ و گلشن
Qasida 42همی با عقل در چون و چرائیهمی پوینده در راه خطائی
Qasida 1ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را