Parvin E'tesami
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
آهوی روزگار نه آهوست، اژدر استآب هوی و حرص نه آبست، آذر است
Qasida 21هفتهها کردیم ماه و سالها کردیم پارنور بودیم و شدیم از کار ناهنجار نار
Qasida 13عاقل از کار بزرگی طلبیدتکیه بر بیهده گفتار نداشت
Poem 123پیرمردی، مفلس و برگشته بختروزگاری داشت ناهموار و سخت
Qasida 22کارها بود در این کارگه اخضرلیک دوک تو نگردید ازین بهتر
Poem 51بلبلی شیفته میگفت به گلکه جمال تو چراغ چمن است
Poem 137آن نشنیدید که یک قطره اشکصبحدم از چشم یتیمی چکید
Poem 142محتسب، مستی به ره دید و گریبانش گرفتمست گفت: ای دوست! این پیراهن است، افسار نیست!
Poem 180زن در ایران، پیش از این گویی که ایرانی نبودپیشهاش جز تیرهروزی و پریشانی نبود
Qasida 3رهاییت باید، رها کن جهان رانگه دار ز آلودگی پاکجان را
Qasida 16فلک، ای دوست، ز بس بیحد و بیمر گرددبد و نیک و غم و شادی همه آخر گردد
Qasida 20دانی که را سزد صفت پاکی:آنکو وجود پاک نیالاید
Qasida 29تا ببازار جهان سوداگریمگاه سود و گه زیان می آوریم
Qasida 35گرت ایدوست بود دیدهٔ روشن بینبجهان گذران تکیه مکن چندین
Poem 68ای که عمریست راه پیمائیبسوی دیده هم ز دل راهی است
Poem 93غنچهای گفت به پژمرده گلیکه ز اَیّام، دلت زود آزرد
Poem 112نخوانده فرق سر از پای، عزم کو کردیمنکرده پرسش چوگان، هوای گو کردیم
Qasida 8ای عجب! این راه نه راه خداستزانکه در آن اهرمنی رهنماست
Qasida 10شالودهٔ کاخ جهان بر آبستتا چشم بهم بر زنی خرابست
Poem 11وقت سحر، به آینهای گفت شانهایکاوخ! فلک چه کجرو و گیتی چه تندخوست
Poem 12بارید ابر بر گل پژمردهای و گفتکاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم
Qasida 26در خانه شحنه خفته و دزدان به کوی و بامره دیولاخ و قافله بی مقصد و مرام
Poem 28بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتشکه بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت
Qasida 32دزد تو شد این زمانهٔ ریمنآن به که نگردیش به پیرامن
Qasida 34پردهٔ کس نشد این پردهٔ میناگونزشترویی چه کند آینهٔ گردون
Qasida 38سود خود را چه شماری که زیانکاریره نیکان چه سپاری که گرانباری
Poem 49کسی که بر سر نرد جهان قمار نکردسیاه روزی و بدنامی اختیار نکرد
Poem 52بطعنه پیش سگی گفت گربه کای مسکینقبیلهٔ تو بسی تیرهروز و ناشادند
Poem 55آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روزاز جور تبر، زار بنالید سپیدار
Poem 66شنیدهاید که روزی بچشمهٔ خورشیدبرفت ذره بشوقی فزون بمهمانی