Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ماه نو دیدی حمایل ز آسمان انگیختهاختران تعویذ سیمین بیکران انگیخته
Qasida 196دور فلک ده جام را از نور عذرا داشتهچون عده داران چار مه در طارمی واداشته
Qasida 211صبحدم آب خضر نوش از لب جام گوهریکز ظلمات بحر جست آینهٔ سکندری
Rubai 8ای تیر هنر صهیل و برجیس لقاشعری فش و فرقدفر و ناهید صفا
Rubai 11از من شب هجر میبپرسید حبابدریای غمم کدام آرام و چه خواب
Rubai 41خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرستخونآلود است همچنان بازفرست
Rubai 42داغم به دل از دو گوهر نایاب استکز وی جگرم کباب و دل در تاب است
Rubai 44گر سایهٔ من گران بود در نظرتمن رفتم و سایه رفت و دل ماند برت
Rubai 45سلطان ز در قونیه فرمان رانده استبر خاقانی دُر قبول افشانده است
Rubai 64تب کرد اثر در گل عنبربارتاینک خوی تب نشسته بر گلزارت
Rubai 71از کوههٔ چرخ مملکت مه درگشتوز گوشهٔ نطع مکرمت شه درگشت
Rubai 85غم بر دل خاقانی ترسان بنشستگو بر لب آب و آتش آسان بنشست
Rubai 94استاد علی خمره به جوئی داردچون من جگری و دست و روئی دارد
Rubai 105تا در لب تو شهد سخنور باشدنهشگفت اگر شهد تب آور باشد
Rubai 112توفیق رفیق اهل تصدیق شودزندیق در این طریق صدیق شود
Rubai 115درد سر مردم همه از سر خیزدچون یافت کله درد قویتر خیزد
Rubai 123دریاب که دل برفت و تن هم بنماندوان سایه که بد نشان من هم بنماند
Rubai 134بخت ار به مراد با توام بنشاندگردون ز توام برات دولت راند
Rubai 135روزی فلکم بخت بد ار باز آرداز این دل گم بوده خبر باز آرد
Rubai 139خاقانی از آن کام که یارت ندهدنومیدی و چرخ داد کارت ندهد
Rubai 143گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَردتب دوش تن مرا بیازرد به درد
Rubai 149ای کشته مرا لعل تو مانند بسدوی کشته به دندان بسد عاشق صد
Rubai 157چون زاغ سر زلف تو پرواز کنددر باغ رخت به کبر پر باز کند
Rubai 162چون رایت حسن تو بر افلاک زنندعشاق تو آتش اندر املاک زنند
Rubai 163خاقانی ازین خانه و خوان غداربرخیز و به خانیان کلیدش بسپار
Rubai 171دل کوفتهام چو تخمکان ز آتش قهرلب شسته به هفت آب ز آلایش دهر
Rubai 183آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوزبا ماش به پای پیل جنگ است هنوز
Rubai 213دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینملاله همه زآن رخ چو وردت چینم
Rubai 234کشتند مرا کز تو پراکنده شومغم نیست اگر بر درت افکنده شوم
Rubai 243دود افکن را بگو که بس نالانمدودی بر شد که دودگین شد جانم