Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در غصه مرا جمله جوانی بگذشتایام به غم چنان که دانی بگذشت
Qit'a 182که گفت آنکه خاقانی سحرپیشهدگر خاص درگاه سلطان نشاید
Qit'a 56خاقانی بلند سخن در جهان منمکزادی از جهان روش حکمت من است
Qit'a 226همه درگاه خسروان دریاستیک صدف نیّ و صد هزار نهنگ
Rubai 74آفاق به پای آه ما فرسنگی استوز نالهٔ ما سپهر دود آهنگی است
Ghazal 159ماه را با نور رویش بیش مقداری نماندمشک را با بوی زلفش بس خریداری نماند
Qasida 76غصه بر هر دلی که کار کندآب چشم آتشین نثار کند
Rubai 55در پیش رخ تو ماه را تاب کجاستعشاق تو را به دیده در خواب کجاست
Rubai 194برداشت فلک به خون خاقانی تیغتا ماه مرا کرد نهان اندر میغ
Rubai 202زرین چِکِنَم قدح گلین آر ای دلپای از گل غم مرا برون آر ای دل
Qit'a 79خاقانیا به دولت ایام دل منهکایام هفتهای است خود آن هفته نیز نیست
Qasida 170کژ خاطران که عین خطا شد صوابشانمخراق اهل مخرقه مالک رقابشان
Rubai 324عمرم همه ناکام شد از بیکاریکارم همه ناساز شد از بییاری
Ghazal 49زان زلف مشک رنگ نسیمی به ما فرستیک موی سر به مهر به دست صبا فرست
Rubai 51خاقانی اگر خرد سر ترا یار استسیلی مزن و مخور که ناخوش کار است
Rubai 168خاقانی ازین مختصران دست بداردر کار شگرف همتی دست برآر
Rubai 323ترسا صنمی کز پی هر غمخواریبر هر در دیری زده دارد داری
Qit'a 112سپید کار سیه دل سپهر سبز نمایکبود سینه و سرخ اشک و زرد رویم کرد
Qit'a 177فضل درد سر است خاقانیفاضل از درد سر نیاساید
Qit'a 183آسمان داند که گاه نظم و نثربر زمین چون من مبرز کس ندید
Qit'a 193عذر داری بنال خاقانیکاهل کم داری آشنا کمتر
Qit'a 274در دو عالم کار ما داریم کز غم فارغیمالصبوح ای دل که از کار دو عالم فارغیم
Tarkib-band 2خوش خوش به روی ساقیان دیدند خندان صبح راگوئی به عود سوخته شستند دندان صبح را
Arabic poem 2مهمانسجت دروع مجد فیالسماءحلق الدروع و شمسها حرباء
Ghazal 201دهان شیشه گشا صبح شد شراب بریزمیی به ساغر من همچو آفتاب بریز
Ghazal 298چه کردهام بجای تو که نیستم سزای تونه از هوای دلبران بری شدم برای تو
Ghazal 341یا وصل تو را نشانه بایستییا درد مرا کرانه بایستی
Qasida 12ای صفت زلف تو غارت ایمان ماعشق جهان سوز تو بر دل ما پادشا
Qasida 21صبح دمان دوش خضر بر درم آمد به تابکرد به آواز نرم صبحک الله خطاب
Qasida 180دلسوز ما که آتش گویاست قند اوآتش که دید دانهٔ دلها سپند او