Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خاکِ سیاه بر سرِ آب و هوای ریدور از مجاوران مکارمنمای ری
Rubai 2غم کرد ریاض، جانِ مه و سال مراآئینه ندارد دلِ خوشحال مرا
Rubai 12سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آببار همه خار و خس کشیدیم چو آب
Rubai 23آب جگرم به آتش غم برخاستسوز جگرم فزود تا صبر بکاست
Rubai 83از غدر فلک طعن خسان صعبتر استوز هر دو فراق غم رسان صعبتر است
Rubai 92هیچ است وجود و زندگانی هم هیچوین خانه و فرش باستانی هم هیچ
Rubai 96خاقانی وام غم نتوزد چه کندچون گفت بلاست لب ندوزد چه کند
Rubai 102روزی فلکم بخت اگر بازآردیار از دل گم بوده خبر بازآرد
Rubai 106خواهی شرفت هر دمی اعلا باشدباشد طلب فروتنی تا باشد
Rubai 131در باغچهٔ عمرِ منِ غم پروردنه سرو نه سبزه ماند، نه لاله، نه ورد
Rubai 144دندان من ار دوش لبت رنجان کردتب با تن من به رنج صد چندان کرد
Rubai 154رخسارهٔ عاشقان مزعفر بایدساعت ساعت زمان زمانتر باید
Rubai 159ای بت علم سیه ز شب صبح ربودبرخیز و می صبوحی اندر ده زود
Rubai 172خاکی دل من به آتش آگنده مدارآبم مبر و چو خاکم افکنده مدار
Rubai 175ای نام تو در شهر به خوبی مشهوروصل تو تمنای هزاران مهجور
Rubai 177دود تو برون شود ز روزن یک روزمرغ تو بپرد از نشیمن یک روز
Rubai 190ماند به بهشت آن رخ گندم گونشعشاق چو آدم است پیرامونش
Rubai 218در مدرسهها درس غلط فهمیدیماز معنیها لفظ فقط فهمیدیم
Rubai 222امروز که خورشید سمای سخنمکس را نرسد دست به پای سخنم
Rubai 229با آنکه به هیچ جرم رای آوردمصد ره به تو عذر جان فزای آوردم
Rubai 236خورشیدی و نیلوفر نازنده منمتن غرقه به اشک در شکرخنده منم
Rubai 240غمخوار توام غمان من من دانمخونخوار منی زیان من من دانم
Rubai 242در خواب شوم روی تو تصویر کنمبیدار شوم وصل تو تعبیر کنم
Rubai 256خاقانی ازین چرخ سیه کاسهٔ دونچونی تو در این گلخن خاکسترگون
Rubai 269مجلس ز می دو ساله گردد روشنچشم طرب از پیاله گردد روشن
Rubai 292گفتی که تو را شوم مدار اندیشهدل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه
Rubai 307ای گشته دلم در غم تو صد پارهعیش و طرب از نزد رهی آواره
Rubai 312بر سر کنم از عشق تو خاک همه کویای برده مرا آتش تو آب از روی
Rubai 313خاقانی اگر در کف همت گرویهان تا ز پی جاه، چو دونان ندوی
Rubai 321تا بود جوانی آتش جان افزایجان باز چو پروانه بدم شیفته رای