Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خاقانی رو چو سیر عریان وش باشتو تو چو پیاز و دل پر از آتش باش
Rubai 203یارت نکند به مهر تمکین ای دلاو نیست حریف، مهره برچین ای دل
Rubai 204از آتش عشق آب دهانم همه سالدر آب چو آتش به فغانم همه سال
Rubai 212ز آن نوش کند زهره شراب سخنمکز فرق فلک گذشت آب سخنم
Rubai 220افغان که ز دل برای سوز آوردمنه ناوک آه سینه دوز آوردم
Rubai 226بر فرق من آتش تو فشانی و دلمبر رهگذر غم تو نشانی و دلم
Rubai 232چون پای غم ار ز مجلست بیرونماز دست غمت چو می در آب و خونم
Rubai 244ای کرده تن و جان مرا مسکن غمدر باغ دلم شکفته شد سوسن غم
Rubai 245روز از پی هجر تو بفرسود دلمشب در پی روز وصل نغنود دلم
Rubai 246هر روز در آب دیدهاش مییابمشد ز آتش و آب هر شب خوابم
Rubai 247گردون قفسی است سبز پُر چشمه چو داممرغان همه زین قفس پریدند مدام
Rubai 249گفتی بروم، مرو به غم منشانمتا دست به جان درنکند هجرانم
Rubai 252خاقانی را که هست سلطان سخنصد لعل فزون نهاد در کان سخن
Rubai 260دل خون شد و آتش زده دارم ز درونپیش آر میی چو خون که هست آتشگون
Rubai 271پیداست که سودای تو دارم ز نهانصفرا مکن این آتش سودا بنشان
Rubai 275خاقانی اگرچه دارد از درد نهانجان خسته و دیده غرقه و دل بریان
Rubai 281خود را به سفر بیازمودم بیتوجان کاستم و عنا فزودم بیتو
Rubai 288کو عمر؟ که دادِ عیش بستانم از اوکو وصل؟ که دردِ هجر بنشانم از او
Rubai 303ای از پری و ماه نکوتر صد رهدیوانهٔ تو پری و گمراه تو مه
Rubai 311چون مرغ دلت پرید ناگه تو کهای؟چون اسب تو سم فکند در ره تو کهای؟
Rubai 314یک نیمه ز عمر شد به هر تیماریتا داد فلک به آخرم دلداری
Rubai 330من بودم و آن نگار روحانی رویافکنده در آن دو زلف چوگانی گوی
Rubai 341امروز به خشک جان تو مهمان منیجان پیش کشم چرا که جانان منی
Rubai 343روزی که سر زلف چو چوگان داریآسیمه دلم چو گوی میدان داری
Rubai 348در مجلس باده گر مرا یاد کنیغمگین دل من به یاد خود شاد کنی
Qit'a 12من که خاقانیَم آزاددلمکه خرد قائدِ رای است مرا
Qit'a 27دروغ است آنکه گوید این که در سنگفروغ خور عقیق اندر یمن ساخت
Qit'a 44مشو خاقانیا مغرور دولتکه دولت سایهٔ ناپایدار است
Qit'a 45گرچه خاقانی از اصحاب فروتر بنشستنتوان گفت که در صدر تو او کمقدر است
Qit'a 47هم چنین فرد باش خاقانیکآفتاب این چنین دل افروز است