Khaqani Shirvani · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دهر سیه کاسهای است ما همه مهمان اوبینمکی تعبیه است در نمک خوان او
Qasida 202مهر است یا زرین صدف خرچنگ را یار آمدهخرچنگ ناپروا ز تف، پروانهٔ نار آمده
Rubai 3دل خاص تو و من تن تنها اینجاگوهر به کفت بماند و دریا اینجا
Rubai 9پذرفت سه بوس از لب شیرین ما رایک شب به فریب داشت غمگین ما را
Rubai 32گر عهد جوانی چو فلک سرکش نیستچندین چه دَوَد که پای بر آتش نیست
Rubai 39مسکین تن شمع از دل ناپاک بسوختزرین تنش از دل شبهناک بسوخت
Rubai 70عشقی که ز من دود برآورد این استخون میخورم و به عشق درخورد این است
Rubai 80آن نرگس مخمور تو گلگون چون است؟بادام تو پستهوار پر خون چون است؟
Rubai 82تا یار عنان به باد و کشتی داده استچشمم ز غمش هزار دریا زاده است
Rubai 103خواهند جماعتی که تزویر کننداز حیله طریق شرع تغییر کنند
Rubai 118ای صاحب رای کامل و بخت بلندسعی تو برای مال دنیا تا چند
Rubai 120دردی است مرا به دل دوایم بکنیدگرد سر آن شوخ فدایم بکنید
Rubai 124آن تن که حساب وصل میراند نماندو آن جان که کتاب صبر میخواند نماند
Rubai 127تا عشق به پروانه درآموختهاندزو در دل شمع آتش افروختهاند
Rubai 128در راه تو گوشم از خبر باز افتاددر وصل تو چشمم از نظر باز افتاد
Rubai 133بخت ار به تو راه دادنم نتواندباری ز خودم خلاص دادن داند
Rubai 150خاقانی امید بر تو بیشی نکندکس بر تو به گاه عهد پیشی نکند
Rubai 151تا چشم رهی چشم تو را چشمک داداز چشمهٔ چشم من دو صد چشمه گشاد
Rubai 156تا زخم مصیبت دل خاقانی آزرداز نالهٔ او جهان بنالید به درد
Rubai 161آن شب که دلم نزد تو مهمان باشدجانم همه در روضهٔ رضوان باشد
Rubai 179ای نیش به دل زین فلک سفله نوازوی شیشهٔ عشرت شکن شعبده باز
Rubai 186ای گشته به نور معرفت ناظر خویشآشفته مکن به معصیت خاطر خویش
Rubai 198از صحبت همدمان این دور خلافگویم سخنی اگر نگیری به گزاف
Rubai 228سروی است سیاه چرده آن ماه تمامبر آب دو عارضش خطی آتش فام
Rubai 233بیآنکه بدی به جای آن مه کردمیا هیچ گنه نعوذبالله کردم
Rubai 238از حلقهٔ زلف تو سر افکندهترموز جرعهٔ جام پراکندهترم
Rubai 250ای سلسلهٔ زلف تو یکسر جنباندیوانه شدم سلسله کمتر جنبان
Rubai 254بیداد براین تنگدل آخر بس کنای ظالمِ ده رنگ دل آخر بس کن
Rubai 263شد باغ ز شمع گل رعنا روشنوز مشعل لاله گشت صحرا روشن
Rubai 300یاران جهان را همه از که تا مهدیدیم به تحقیق در این دیه از ده