دهر سیه کاسه‌ای است ما همه مهمان اوبی‌نمکی تعبیه است در نمک خوان او

بر سر بازار دهر نقد جفا می‌رودرسته‌ای ار ننگری رستهٔ خذلان او

دهر چو بی‌توست خاک بر سر سالار اوده چو تو را نیست باد در کف دهقان او

خیز در این سبز کوشک نقب زن از دود دلدرشکن از آه صبح سقف شبستان او

گوهر خود را بدزد از بن صندوق اویوسف خود را برآر از چه زندان او

ز اهل جهان کس نماند بلکه جهان بس نماندپای خرد درگذار از سر پیمان او

مادر گیتی وفا بیش نزاید از آنکهم رحمش بسته شد، هم سر پستان او

کار چو خام آمده است آتش کن زیر اوخر چو کژ افتاده است کژ نه پالان او

ابجد سودا بشوی بر در خاقانی آیسورهٔ سر در نویس هم به دبستان او

پیشرو جان پاک طبع چو جوزای اوستگرچه ز پس می‌رود طالع سرطان او

اوست شهنشاه نطق شاید اگر پیش شاهراه ز پس وا روند لشکر و ارکان او

کوزهٔ فصاد گشت سینهٔ او بهر آنکموضع هر مبضع است بر سر شریان او

گر دل او رخنه کرد زلزلهٔ حادثاتشیخ مرمت گراست بر دل ویران او

شیخ مهندس لقب، پیر دروگر علیکزر و اقلیدسند عاجز برهان او

صانع زرین عمل مهتر عالی شرفدر ید بیضا رسید دست عمل ران او

یوسف نجار کیست نوح دروگر که بود؟تا ز هنرم دم زنند بر در امکان او

نوح نه بس علم داشت، گر پدر من بدیقنطره بستی به علم بر سر طوفان او

نعل پی اسب اوست وز عمل دست اوستآن ده و دو نرگسه بر سر کیوان او

غارت بحر آمده است غایت جودش چنانکآفت بیشه شده است تیشهٔ بران او

ریزش سوهان اوست داروی اطلاق از آنکهست لسان الحمل صورت سوهان او

چرخ مقرنس نمای کلبهٔ میمون اوستنعش فلک تخت‌هاش، قطب کلیدان او

رندهٔ مریخ رند چون شودش کند سرچرخ کند هر دمی از زحل افسان او

در حق کس اره وار است نیست دو روی و دو سرگر همه اره نهند بر اخوان او

هست چو هم نام خویش نامزد بطش و بخشبطش ورا عیب پوش بخش فراوان او

مفلس دریا دل است، امی دانا ضمیرمایهٔ صد اولیاست ذرهٔ ایمان او

اوست طغانشاه من، مادرم التون اوستمن به رضای تمام سنقر دکان او

گر بودش رای آن کاره کش او شومرای همه رای اوست، فرمان فرمان او

اینت مبارک سحاب کز صدف داهگیگوهری آرد چو من قطرهٔ نیسان او

روح طبیعیم گشت پاکتر از روح قدستا جگر من گرفت پرورش از نان او

پیر خرد طفل‌وار میمزد انگشت منتا سر انگشت من یافت نمک‌دان او

شاید اگر وحشیی سبعهٔ الوان خوردحمزه به خوان علی بهتر از الوان او

ضامن ارزاق من اوست مبادا که منمنت شروین برم و انده شروان او

ملک قناعت مراست پیش چنین تخت و تاجملک سمرقند چیست و افسر خاقان او

گر گرهی خصمش‌اند از سر کینه چه باککو خلف آدم است و ایشان شیطان او

جوقی ازین زرد گوش گاه غضب سرخ چشمهر یک طاغی و دیو رهبر طغیان او

خاصه سگ دامغان، دانهٔ دام مغاندزد گهرهای من، طبع خزف سان او

بست خیالش که هست هم بر من ای عجبنخل رطب کی شود خار مغیلان او

هست دلش در مرض از سر سرسام جهلاین همه ماخولیاست صورت بحران او

گر جگرش خسته شد از فرع این گروهنعت محمد بس است نشرهٔ درمان او

دل به در کبریاست شحنهٔ کارش که اوخاک در مصطفاست نایب حسان او

قابلهٔ کاف و نون، طاها و یاسین که هستعاقلهٔ کاف و لام طفل دبستان او

گیسوی حوا شناس پرچم منجوق اوعطسهٔ آدم شناس شیههٔ یکران او

دوش ملایک بخست غاشیهٔ حکم اوگوش خلایق بسفت حاقهٔ فرمان او

هم به ثنای پدر ختم کنم چون مقیمنان من از خوان اوست، جامگی از خان او

عقل درختی است پیر منتظر آن کز اوخواهی تختش کنند خواهی چوگان او

باد دعاهای خیر در پی او تا دعااول او یارب است و آمین پایان او

در عقب پنج فرض اوست دعا خوان منیارب کارواح قدس باد دعا خوان او

گر ز قضای ازل عهد عمر درگذشتتا به ابد مگذراد نوبت عثمان او

Dəhr qara süfrədir, el hamı mehmanıdır.Süfrəsinin yox duzu, bu, onun ünvanıdır.Getmə bazarlarına, cövrü cəfa satdırır,Hiylələrin mərkəzi fıtnəli meydanıdır.Sənsiz onun, istərəm, güllər ola başına,Yoxsan, o kəndin bu gün kim belə bağbanıdır?Böylə yaşıl köşkdə könlünü yandır oda,Ahla yanan, bil, onun səqfi-şəbistanıdır.Gövhərini, get, apar, qoyma o sandıqda sən,Yusifə məskən onun qorxulu zindanıdır.Qalmadı bir kimsə bu ölkədə, həm ölkə də,Bil, səni dərdə salan pozduğu peymanıdır.Bir də vəfa adlı bir kimsə doğarmı cahan,Xəstəlik ilə ölən bətai və püstanıdır.Od qala altında sən xam verilən işlərin,Dağdan uçan eşşəyin əyri o palanıdır.Silgilən o əbcədi, rədd elə sevda ilə,Sirri sənə öyrədən, bil ki, bu Xaqanidir.Öndə gedir təbinin Cövzası daim onun,Tale isə arxada nəhs Səratanıdır.İndi olur sənətə burda şahənşah olan,Arxadakı ordunun öndəki sultanıdır.Sinəsi olmuş onun qan alanın kuzəsi,Neştəri əlvan edən ancaq onun qanıdır.Zəlzələ salmış əgər rəxnələr o qəlbinə,Təmir edən qəlbini şeyx ilə rəhbanıdır.Şeyxi-mühəndis ləqəb, şöhrəti - Nəccar Əli,Azərin, İqlidisin ustadı, bürhanıdır...Bu atam olsaydı o Nuh yerinə, elm ilə,Söylər idi: o kimin qorxulu tufanıdır?Ya atının nalıdır, ya əlinin sənəti,Ya, fələyin Pərvini, ya göyün Keyvanıdır.

Bəxşişinə olmayıb heç də bərabər dəniz,Tişəsi cəngəllərin xəncəri-bürranıdır...Daxma yaranmış ona çərx bu dəsgah ilə,Bu fələyin tağı da fəxr ilə eyvanıdır.Yonsa əgər Mərrixi, rəndəsi küt olsa da,Sovlamağa o Zühəl əldəki suhanıdır".Olmayıb əsla iki üzlü mişarlar kimi,Kim deyəcək bu onun eybi, ya nöqsanıdır?Heyran olur hər görən elminə, ürfanına,Sərvər edən aləmə elm ilə ürfanıdır.Oldu Tuğanşah mənə, Altun anamdır mənim,Mən də onun sonquru, canım onun canıdır.Eyləsə şagird məni, baş qoyaram əmrinə,Əmri mənim könlümün hakimi, fərmanıdır.Eylə mübarək bulud böylə sədəf bəsləyib,Mən kimi övlad onun qətreyi-neysanıdır.Ruhumu pak bəslədi böylə müqəddəs mənim,Duz-çörəyi canımın mayəsi, bünyanıdır.Körpə kimi hey əmər barmağımı əql-huş,Barmağıma dad verən duzlu nəməkdanıdır.Ruzuma zamin odur, minnəti yox kimsəyə,Böylə məni bəsləyən var dolu Şirvanıdır.Taclara baş əymərəm, qane olub, bilmərəmKim haranın əfsəri, kim hara xaqanıdır.Olsa onunla biri düşmən əgər, qəm yeməm,Şeytan Adəm nəslinin daimi düşmanıdır.Qırmızıgöz yağılar öylə qulağı sarı,Onları ifşa edən Öz işi, tüğyanıdır...Öz atamın mədhinə həsr elədim şerimi,Çünki bütün varlığım töhfəsi, ehsanıdu-.Əql - qoca bir ağac, müntəzir olmuş haçan,Taxt edəcəkdir onu, ya kuyu çovkanıdır?Eyləyirəm mən dua, tanrı qəbul eyləsin!Xeyir verən bizlərə pak, təmiz imanıdır.Beş dəfə hər gün mənə etdi namazla dua,Paklar onun canının böylə duaxanıdır.Getdi qəzadan Ömər, ömrü vəfa qılmadı,Çox yaşasın Osmanı, yurda nigəhbanıdır.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets