مشو خاقانیا مغرور دولتکه دولت سایهٔ ناپایدار است

به دولت هر که شد غره چنان دانکه میدانش آتش و او نی‌سوار است

چو صبح است اول و چون گل به آخرکه این کم عمر آن اندک قرار است

به رنگی کز خم نیلی فلک خاستمشو خرم که رنگ سوگوار است

در آن منگر که نیل او سراب استکه خود نیلش سراب عمر خوار است

بسا دولت که محنت زادهٔ اوستکه خاکستر ز آتش یادگار است

بسا محنت که دولت، آخر اوستکه دی مه را نتیجه نوبهار است

سر دولت غرور است و میان لهوبه پایانش زوال روزگار است

به می ماند که می فسق است ز اولمیانه مستی و آخر خمار است

Xaqani, güvənmə çox da dövlətə,Dövlət bir gölgədir, deyil payidar.

Kim dövlətlə, malla məğrur olarsa,Atəş meydanında qarğı at çapar.Əvvəli sübh isə, axırı güldür,Birinin ömrü az, biri tez solar.Fələyin xumundan çıxan o rəngə,Aldanma ki,onda matəm rəngi var.Baxma ki, dövlətə çatdıqca xoşsan,Ona çatmaqda da yoxdur etibar.Çox dövlət var ki, o doğurar möhnət,Oddan da kül qalar sonda yadigar.Möhnət də vardır ki, sonu dövlətdir,Qış bitən zamanda gülər nəbahar.Dövlətin əvvəli qürur olsa da,Ortası oyundur, sonu ahü zar.Şəraba bənzər ki, əvvəli – fitnə,Ortası - məstlikdir, axın - xumar.16.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern