تا بود جوانی آتش جان افزایجان باز چو پروانه بدم شیفته رای

مُرد آتش و اوفتاد پروانه ز پایخاکستر و خاک ماند از آن هر دو به جای

O vaxt ki, cavandım, odluydu ürək,Mən də fədakardım bir pərvanətək.Pərvanə odlandı, atəşim söndü,Bizdən torpaqla kül qaldı bir ətək.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets