مهمانسجت دروع مجد فی‌السماءحلق الدروع و شمسها حرباء

لکن لی قلب کماء غائریشکو استمال الصخرة الصماء

قلبی لجسمی نقطة موهومةفی نصف دائرة الحرف الیاء

انا افضل الدنیا ما اتی خاطریالا بفضل‌الله ذی الالاء

فکذا الجلال مد علی بفضلهاعلی جلال الدین ذا العلیاء

اثنی علی الحبر الامام و انماار جوالبناء معطرا الارجاء

عمد الشریعة زبدة السادات العریمنقی الحقایق مفحم الفصحاء

علم الاعلام سیف اعلام الهدیعلامة الفضلاء و النظراء

خضر العلوم کلیم میقات التقیروح البیان خلیل کل بناء

کالخضر ساد بنا کنز العلم بلکالروح عاد بمهجة الاصداء

اعنی بنفح بیانه قد حاجزتروح البیان بقالب الانشاء

هوقس ساعدة الایادی اخیربید الایادی ساعد الشعراء

اعواده طوبی و مجلس مجدهجنات عدن موعد العرفاء

طوبی لطوبی ان عدت کرسیهفالعرش یحسده علی استعلاء

فی لفظة المعول ملح غلهریح العشیق و ادمع العشقاء

الوعظ حلو تطیب بملحهو الملح غیر مطیب الحلواء

لما اتانی زائرا صادقتهمولی الفضائل سید الفضلاء

قد ضاع فی امدی بر مرحی صورةازرت با زر عارئه الا زراء

مولی اخ و ان استشاط فقداولی فمولی بی لفرط ولاء

ما اعجبتنی عند ضؤ ضمیرهانوار سبعة انجم عداء

Neçə zireh toxudum göydə pəhləvanlar üçün,
Vuruldu halqalara sinədə Günəşlə düyün.
Elə bu dəmdə gözü kor qalan bulaqlar tək
Coşub, şikayətə dil açdı sinəm içrə ürək.
Dedi: - Sinəndə kədər adlı bir böyük qaya var,
Məni əhatə edib, hey sıxar, yerim daralar.
Qəribədir, bədənimdə ürək də vardı mənim?
O hardadır? Bükülübdür kaman kimi bədənim.
Fəzilətimlə cahanda tanınmışam "Əfzəl",
Bu fəzli bəxş qılıbdır xudayi-əzzə və cəl.
Cəlal sahibinə arxalandım, oldum əmin,
Tutar əlimi məqamı uca Cəlaləddin.
Odur imam ki, elmi üfüqlərə yol açar,
Mürəkkəbim onu vəsf eyləyəndə ətr saçar.

Şəriətə dayaq olmuş, həqiqətə ayna,
Bəlağət ilə salınmış söz ölkəsi adına.

Böyüklər içrə böyükdür o, həm do bayraqdar,
Qılıncı elmə yol açmış, uzaqgörənliyi var.

Bilikdə Xızr odur, pak nitqdə Musa,
Xəlil tək yaradar, ruh verər necə İsa.

O, elm çeşməsinə Xızr tək olub rəhbər,
Nəfəs salarsa, bil, İsa kimi ölü dirilər.

Mənim sözümdə əgər gizli ruh qüvvəsi var,
Onun kəlamıdır, ilhamımı çəkib aparar.

O, Qəssdir, atası Sahib-əl-Əyadidir,
Verər kömək əlini, darda qalsa hər şair.
İradə əhlinədir bəzmi cənnəti-əla,
Şərəf bağında onun qaməti olub Tuba.
O qamət ilə tutar Sidrə təxtin üstə qərar,
Onun məqamına ərşin özü həsəd aparar.
Sözündəki duzu almaqçın hər sevən, sevilən,
Biri ağızdan açar su, ikincisi gözdən.
Şirin nəsihəti duzlu söz ilə etmiş əda,
Qəribədir ki, duz ilə dada gəlir halva.
Var idi, gördüm onun məclisində vaizlər,
Günəş o idi, hamı peyk tək onu izlər.
Görüşdüm onda ki, fazillərin ağası ilə,
Gətirdi vəcdə məni mehriban ədası ilə.
Yazanda mədh ona, təb Rəxşi nal saldı,
Yoruldu dizləri onda, çal at gücü qaldı.

Ağam da olsa, o qardaş kimi mənə inanır,
O dostluq əhdinə möhkəmliyi vəzifə sanır.

Təəccüb etmə mənə, yeddi parlaq ulduz əgər,
Onun zəkası önündə, desəm, sönük görünər.


Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets