Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در صبوح آن راح ریحانی بخواهدانهٔ مرغان روحانی بخواه
Ghazal 324شوریده کرد ما را عشق پری جمالیهر چشم زد ز دستش داریم گوشمالی
Ghazal 326ای سرو غنچه لب ز گلستان کیستیوی ماه روزوَش ز شبستان کیستی
Ghazal 333تا بیش دلم خراب داریدل بیش کند ز جانسپاری
Ghazal 348دیدی که هیچگونه مراعات من نکردیدر کار من قدم ننهادی به پایمردی
Ghazal 349ز بدخویی دمی خو وانکردیمراعاتی به جای ما نکردی
Ghazal 361صید توام فکندی و در خون گذاشتیصیدی ز خون و خاک چرا برنداشتی
Ghazal 381عتاب رنگ به من نامهای فرستادیمرا به پردهٔ تشریف راه نو دادی
Qasida 2کار من بالا نمیگیرد در این شیب بلادر مضیق حادثاتم بستهٔ بند عنا
Qasida 16ای رای تو صیقل اختران راافسر توئی افسر سران را
Qasida 32صبح تا آستین برافشانده استدامن عنبر تر افشانده است
Qasida 45دست درافشان چو زی تیغ درفشان آوردنسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد
Qasida 46صبح چون زلف شب براندازدمرغ صبح از طرب پر اندازد
Qasida 67شب روان در صبح صادق کعبهٔ جان دیدهاندصبح را چون محرمان کعبه عریان دیدهاند
Qasida 86سر چه سنجد که هوش میبشودتن چه ارزد که توش میبشود
Qasida 92صفتی است حسن او را که به وهم در نیایدروشی است عشق او را که به گفت بر نیاید
Qasida 95بیدقی مدح شاه میگویدکوکبی وصف ماه میگوید
Qasida 99ای نهان داشتگان موی ز سر بگشاییدوز سر موی سر آغوش به زر بگشایید
Qasida 129مرغ شد اندر هوا رقص کنان صبحدمبلبله را مرغوار وقت سماع است هم
Qasida 204الوداع ای کعبه کاینک وقت هجران آمدهدل تنوری گشته و زو دیده طوفان آمده
Qasida 213دوش که صبح چاک زد صدرهٔ چرخ عنبریخضر درآمد از درم صبحوش از منوری
Rubai 6میساخت چو صبح لالهگون رنگ هوابا توبهٔ من داشت نمک جنگ هوا
Rubai 7عیسیلب و آفتابروئی پسرازنّارخط و صلیبموئی پسرا
Rubai 10ای دوست اگر صاحب فقری و فناباید که شعورت نبود جز به خدا
Rubai 14ای تیغ تو آب روشن و آتش نابآبی چو خماهن، آتشی چون سیماب
Rubai 27دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَستپائی که ره وصل نوشتی پیوست
Rubai 53تندی کنی و خیره کشیت آئین استتو دیلمی و عادت دیلم این است
Rubai 65خاقانی را گلی به چنگ افتاده استکز غالیه خالش چو سنگ افتاده است
Rubai 67چون سوی تو نامهای نویسم ز نخستیا از پی قاصدی کمر بندم چست
Rubai 79شب چون حُلی ستاره در هم پیوستماهم چو ستارگان، حلیها بربست