Ləbinə əhli-nəzər çeşmeyi-heyvan dedilər,Gərçi uçmaq hurusu cümlə ana can dedilər.

Səni bu hüsni-camal ilə, kamal ilə görüb,Qorxdular həq deməyə, döndülər insan dedilər.

Surətin vəsfini sordum isə hər taifədən,Məninin güzgüsünü surəti-rəhman dedilər.

Sunbülün halı pərişan, dedilər, hal əhli,Allah-Allah, nə üçün, mişkə pərişan dedilər?

Bir qılın qiymətini hər kimə sordumsa, anaGənci-Qarun ilə min mülki-Süleyman dedilər.

Düşmənin adını aşiqlərə sordum ki, nədir,Eşidən cümlə nə kafər, nə müsəlman dedilər.

Şək degil kim, üzünü görməmiş anlar ki, səniHuriyə bənzədübən Yusifi-Kənan dedilər.

Ləblərin vəslinə irmək mana müşkül görünür,Gərçi sordular anı, dil ilə asan dedilər.

Ağzın əsrarına əndişə qaçan vaqif olaKi, üqul əhli ana nükteyi-pünhan dedilər.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Ey Nəsimi, dəmi-İsa degil isə nəfəsin,Nəfəsi doğrular ana nə üçün can dedilər?

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love