Dünyaya günəştək nur yayan insan
DünyayaGünəştəknur yayan insan,Vaxt olurÜfüqdəulduztək axır.İlləri min-dostlaadlayan insan,Ölümlə döyüşətəkbətək çıxır.Bu gözlə görünməzsirli döyüşdü —İnsan bu döyüşü harda görmüşdü?İnsan da,Ölüm dəbaxdı, gülüşdü...GülüşdənÜrəyəbir şübhə düşdü.— Ölüm, bəlkə ölməkdəhşət deyildir.Gəlmişik... gedirik...bu ki, bir haqdır.Torpağa gömülməkdəhşət deyildir.Dəhşət diri-diriölü olmaqdır!Elə ki, can aldın,Məgər ucaldın?Yeridin şaxtayla,əsdin küləklə...Ölüm, elə bildinqələbə çaldın,Ölüm, öləcəksənölümsüzlüklə!.....Yox! Necə? Ölüm dəölə bilərmi?Bəlkə bir üşütmədüşdü canına?..Nəsə fikirləşdio qəmli-qəmli,Əyri qılıncınıqoydu qınına!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/nebi-xezri-dunyaya-gunestek-nur-yayan-insan
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Death
Yaralıdır könlüm quşu, yaralı,Yaralandı yazıq aşiq olalı.
Yanvar günəşinin qızmarlığındaYanvar günəşinin qızmarlığındaBuğda dən bağlayır, yetişir bir-bir.
به تبریز خانه برین بر زمین؟بکردم بدینار و در ثمین
Ön sözBu sözləri Azərbaycanın görkəmli şairi, qardaşım Balaş Azəroğlunun mənə ünvanlanmış açıq məktubunun təsirilə yazıram.Hər kəsə bəllidir ki, dünyada insanın çox gizli, kimsə ilə bölüşə bilmədiyi dərdləri var. Elə dərdlər ki, istəsən də deyə bilməzsən, çünki o dərdlər sözlərə, kəlmələrə sığmaz.