شد فرشتۀ آب و پیش آمد غمینخاک بیزان بر سر افراشته زمین

گفت کای نازان به تو جان های پاکای تو مقصود از مزاج آب و خاک

باد از فیض دمت در اهتزازآتش از تاب غمت در سوز و ساز

ده اجازت تا ز خسف این گروهافکنم زلزال در صحرا و کوه

یا چو قوم لوط سازم سرنگوننک زمین بر این سیه بختان دون

گفت شه: آوخ که با خود نیستیباز کن چشم و ببین با کیستی

می ندانی که ز امر کاف و نونخاک را من داده ام طبع سکون

شد کلیم از یمن ما صاحب یمینتا فرو بلعید قارون را زمین

ما سرشتیم این جسوم از خاک و آبزان بر آمد نام بابم بوتراب

ای فرشته ما یمین داوریمما کجا محتاج عون و یاوریم

من ب عمداً خود بر این دریا زدمپای بر دنیا و ما فیها زدم

رو بهل تا آب او خاکم بردپاک سوی عالم پاکم برد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets