آمد آهسته شب به بستر مندلبری کافت دل و دین است

گفتمش کیست که هان که در شب تاراینچنین شب روی نه آئین است

اسم شب ده و گرنه دزد دلینک گواهت کمند پرچین است

کوی غبغب نهاد بر لب منگفت بر گوش من که ماچین است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love