ای ساقی جان آبی بر آتشم از می زنچنگی بکف آر چنگ نائی تو هم آن نی زن

مطرب تو هم از در مست باز آی و برافشان دستگاه از بم و گاه از پست باهنگ طرب پی زن

تا عمر بود باقی باز آی ز زرّاقیبر گیر لب ساقی هی بوسه پیاپی زن

تا چند غم هستی در رفعت و در پستیپائی ز سر مستی بر تخت جم و کی زن

کوبند دلت چون شد کز خیمه بهامون شدعشق آمد و مجنون شد زو بانگ بهر حی زن

چونمو نکنی تا تن در عشق مکوب آهنبر منظرۀ سوزن اشتر نرود پی زن

خواهی که رهائی دل ز اندیشۀ بیحاصلدیوانه شو ای عاقل بر اسب بنین هی زن

سنجاب و خز ادکن بار است ترا بر تنخود را بتنور افکن بر بهمن و بردی زن

رو هستی مطلق جو باطل بهل و حق جووانشبی محقق جو پا بر سر لاشئی زن

بختی طمع پی کن طومار امل طی کنخود مفلس لاشیئی کن بر حاتم و بر طی زن

خاک در جانان شو تاج سر شاهان شونی سوی صفاهان شو بی لاوه ره وی زن

شاهنشه دین حیدر کیهان ور و کیوان فراز بندگی آندر بر جبهۀ جان کی زن

ما هالک و داقی اوست ما تشنه و ساقی اوستوجه الله باقی اوست هان بانگ هوالحی زن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نیرّ دل سودائی سر داده بشیدائیگو زلف چلیپائی گو سلسله بردی زن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love