نوش لب یار نیم خند استدوشان دلان بهار قند است

عاشق چکند که دل نبازدکان کودک شوخ دلپسند است

بی خود زقفای تو نپویمیک گردن و صد هزار بند است

جانهای بلب رسیده دانددر کشور حسن بوسه چند است

کوتاه کنم حدیث زلفتتا چشم همیرود کمند است

تیری و دو صد شانه در پیشنازی و دو صد نیازمند است

آهسته رو ای شه سوارانصد قافله دل پی سمند است

سروار بتو سر فرو نیاردپیداست که قامتش بلند است

سیلاب ز سرگذشت و نه نشستآتش که بجان مستمند است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دردا که طبیب را خبر نیستزنیدرد که بر تن نژند است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love