هر صباحم که ره از خانۀ خمار افتدخم و ساقی و صراحی همه از کار افتد

یار مهمان من است امشب و دانی ساقیکه چنین وقت در این بزم چه در کار افتد

مطربا پای فرو کوب و بزن چنگ بچنگشیخ را گو ، ز حسد کِیک به شلوار افتد،

دامن خیمه بچینید که از وجد سماعآسمان چرخ زند بلکه ز رفتار افتد

بس کن ایغمزۀ مستانه ز صید دل خلقترسمش چشم بچشم آید و بیمار افتد

پای صدق اربخرابات نهد واعظ مستغالب آنست که می نوشد و هشیار افتد

باز کن زلف چلیپا که سحر خیز انراسبحه درهم گسلد ، کار به زنّار افتد،

دلشد آسیمه ز چشمت بسوی زلف که خلقکج کند ره ، چُو یکی مست به بازار افتد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مهل آنزلف که بر دور زنخدان آیدترسمش خم شده در چاه نگونسار افتد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love