نگار من چو بتاراج عقل و دین خیزدغبار لشگرش از ترک تا بچین خیزد

ملفق است بهم نیش و انگبین چه عجبخطی سیه گر از آنسکان انگبین خیزد

زهی خلف که دمادم ز آسمان و زمینبمادر و پدر پاکت آفرین خیزد

نه چونتو کوکب درخشان ز آسمان تابدنه چونتو سروسهی قامت از زمین خیزد

به گلشنِ تو ، خزان و بهار یکسان است،چُو گل به بادِ خزان رفت ، یاسمین خیزد

زیکدو جرعه بگلزار چهره ده آبینظاره کن که چه گلهای آتشین خیزد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دو چشم مست دو لب مست و هرچه خواهی مستنعوذ بالله اگر شحنه از کمین خیزد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love