شبی پروانه‌ای با شمع شد جفتچو آتش در فتادش خویش را گفت

که: پیش از تجربت چون دوست گیریبنه گردن، که پیش دوست میری

سخن در دوستداری آزمودستکزیشان نیز ما را رنج بودست

دل من زان کسی یاری پذیردکه چون در پای افتم دست گیرد

درین منزل نبینی دوستداریکه گر کاری فتد آید به کاری

چنین‌ها دوستی را خود نشایدکه اندر دوستی یک هفته پاید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets