نمی‌بینم بت خود را، نمی‌دانم کجا باشد؟دلم آرام چون گیرد؟ که جان از وی جدا باشد

کسی حال دل مجروح من داندکه: همچون منبه سودایی گرفتار و به دردی مبتلا باشد

من اندر مذهب عشقش بزرگین طاعت آن دانمکه سر بر آستان او و دستم بر دعا باشد

چو روی او نمی‌بینم نباشد دیده را سودیوگر خود خاک کوی او سراسر توتیا باشد

به گرد دانهٔ خالش کسی گردد که روز و شبدر آب دیده سرگردان بسان آسیا باشد

نگارا، از وصال خویش ما را شادمان گرداناگر چه منصب وصل تو بیش از حدما باشد

مراد اوحدی یکشب ز وصل خود روا گردانوزان پس گر دل او را برنجانی روا باشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation