دوشم از کوی مغان دست به دست آوردنداز خرابات سوی صومعه مست آوردند

هیچ می‌خواره ندارد طمع حور و بهشتاین بشارت به من باده پرست آوردند

ساقیانش، ز می عشق چو گردیدم مستبه می دیگرم از نیست به هست آوردند

زلف و خال و خط خوبان همه رنجست، آنهااز کجا این همه تشویش به دست آوردند؟

این شگرفان که نگنجند در آفاق از حسندر چنین سینهٔ تنگ از چه نشست آوردند؟

قلب سالوس و ریا را نشکستند درستمگر این قوم که در زلف شکست آوردند

اوحدی را چو ازین دایره دیدند برونزود در حلقهٔ آن زلف چو شست آوردند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love